Dokumenty

Pismo Związku Żołnierzy NSZ do Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa w sprawie budowy pomnika Narodowych Sił Zbrojnych w Warszawie:

 

ZWIĄZEK ŻOŁNIERZY NARODOWYCH SIŁ ZBROJNYCH

ZARZĄD GŁÓWNY

00-640 Warszawa ul. Mokotowska 17 lok.33 tel.: (0-22) 825-56-64
biuro czynne: wtorki w godz.16:30-18:00; środy w godz.11:00-15:00

 

Warszawa, 21 lutego RP 2011

Szanowny Pan

dr Andrzej Krzysztof Kunert

Sekretarz Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa

 

Zwracamy się do Pana w imieniu Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych oraz Polskiego Komitetu Budowy Pomnika Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych, aby poinformować o naszej wspólnej akcji i prosić o wsparcie stosowne do misji i możliwości ROPWiM.

Stowarzyszenie na rzecz Tradycji i Kultury "Niklot" złożyło wniosek do Prezydenta m.st. Warszawy o nazwanie nowo budowanej Trasy Mostu Północnego w Warszawie Aleją Narodowych Sił Zbrojnych.

 

Treść pisma z uzasadnieniem :

Zespół nr 1074 obejmujący materiały dotyczące Narodowych Sił Zbrojnych Okręgu III lubelskiego 1940-1950. Wersja cyfrowa:

http://szukajwarchiwach.pl/35/1074/0/-/

Nazwa zespołu (zbioru):

Narodowe Siły Zbrojne Okręg III Lublin.

Zawartość:

Instrukcje, rozkazy, odezwy, sprawozdania, korespondencja, 1943-1945, 1950 - 14 j.a. (sygn. 1-13)
Wykazy broni i stanu osobowego, 1944-1945 - 1 j.a. (sygn. 14)
Sprawy karne, 1944 - 1 j.a. (sygn. 15)
Nakazy i ostrzeżenia, 1945-1946 - 1 j.a. (sygn. 16)
Sprawy finansowo-rozliczeniowe, 1944-1945 - 1 j.a. (sygn. 17)
Materiały ideowo-propagandowe, [ok. 1943-1944] - 1 j.a. (sygn. 18)
Materiały różne, 1943 - 2 j.a. (sygn. 19-20)
Druki ulotne, [ok. 1943-1944] - 3 j.a. (sygn. 21-23)
Prasa konspiracyjna, 1940-1944 - 15 j.a. (sygn. 24-39)

Zawiadamiający:
Związek Żołnierzy
Narodowych Sił Zbrojnych
Zarząd Główny
00-891 Warszawa, ul. Chłodna 9
Warszawa, 26 marca 2001 r.
Sygn. akt: V Ds 24/91 Instytut Pamięci Narodowej
Komisja Ścigania Zbrodni
przeciwko Narodowi Polskiemu
Warszawa, pl. Krasińskiego 2/4/6

 

Z a w i a d o m i e n i e

O zbrodni ludobójstwa na żołnierzach Narodowych Sił Zbrojnych


Zbrodni ludobójstwa dokonały komunistyczne władze PRL na żołnierzach Narodowych Sił Zbrojnych ze zgrupowania kpt. Henryka Flame ps. "Bartek", wchodzących w skład VII Okręgu Śląskiego NSZ w dniach od 1 września do 8 września 1946 r w woj. opolskim i okolicach miasta Skoczowa.
Zawiadamiający wnosi o:
1. Wznowienie ścigania umorzonego dnia 30.12.1993 r. postanowieniem sygn. akt V Ds 24/91.
2. Ujawnienia miejsca pochówku pomordowanych żołnierzy NSZ ugrupowania kpt. "Bartka".
3. Ukaranie winnych zbrodni ludobójstwa.
Śledztwo prowadzone było przez Wydziały Śledcze Prokuratur Wojewódzkich w Opolu, Katowicach i Bielsku Białej. Wiadomo, że śledztwo prowadzili m.in. pp. prokurator Wiesław Nawrodki, Michalski, a niektóre akta odtajniał minister Milczanowski oraz zwolnił on z obowiązku zachowania tajemnicy państwowej decyzją z dnia 12. 07. 1993 nr 160/93 niektórych pracowników MBP, a później MSW. Odtajnione akta b. Wydziału "C" KW MO w Katowicach obejmowały osiem tomów i m.in. zawierały osobowe dane żołnierzy "Bartka".

Uchwała Nr 329/XXI/2000
Rady Miejskiej w Lublinie
z dnia 2 marca 2000 r.
w sprawie nadania nazwy placowi położonemu w granicach administracyjnych miasta Lublina.
Na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 z późn. zmianami) - Rada Miejska w Lublinie uchwala, co następuje:
§ 1
Rondo przy zbiegu ulic: Nadbystrzycka, Krochmalna, Jana Pawła II (szkic sytuacyjny - załącznik nr 1) otrzymuje nazwę: Rondo Narodowych Sił Zbrojnych.
§ 2
Wykonanie uchwały powierza się Zarządowi Miasta Lublina.
§ 3
Uchwała wchodzi w życie po upływie 30 dni od daty jej podjęcia.
§ 4
Uchwała podlega opublikowaniu w miejscowej prasie oraz na tablicach ogłoszeń Urzędu Miejskiego w Lublinie.
Przewodnicząca Rady Miejskiej   
Helena Pietraszkiewicz


USTAWA

z dnia 18 grudnia 1998 r.

o Instytucie Pamięci Narodowej -
Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.


(Dz. U. z dnia 19 grudnia 1998 r.)


Mając na względzie:

  • zachowanie pamięci o ogromie ofiar, strat i szkód poniesionych przez Naród Polski w latach II wojny światowej i po jej zakończeniu,
  • patriotyczne tradycje zmagań Narodu Polskiego z okupantami, nazizmem i komunizmem,
  • czyny obywateli dokonywane na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego i w obronie wolności oraz godności ludzkiej,
  • obowiązek ścigania zbrodni przeciwko pokojowi, ludzkości i zbrodni wojennych,
  • a także powinność zadośćuczynienia przez nasze państwo wszystkim pokrzywdzonym przez państwo łamiące prawa człowieka, jako wyraz naszego przekonania, że żadne bezprawne działania państwa przeciwko obywatelom nie mogą być chronione tajemnicą ani nie mogą ulec zapomnieniu - stanowi się, co następuje:

M.P. 1998 Nr 30 poz. 414
UCHWAŁA
Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
z dnia 11 września 1998 r.
w sprawie ustanowienia Dnia Polskiego Państwa Podziemnego.

W dniu 27 września 1939 roku, w obliczu kapitulacji stolicy, powstała pierwsza konspiracyjna organizacja niepodległościowa - Służba Zwycięstwu Polski. To historyczne wydarzenie zapoczątkowało budowę Podziemnego Państwa Polskiego, fenomenu w dziejach - nie tylko - II Wojny Światowej. Obok pionu wojskowego - Armii Krajowej - i współpracujących z nią innych formacji Polski Walczącej, istotną rolę odegrał podziemny parlament - Rada Jedności Narodowej, - a zwłaszcza rozległa obejmująca cały obszar Rzeczypospolitej i obie okupacje działalność Delegatury Rządu na Kraj. To ona stworzyła ogromny, nie mający odpowiednika nigdy i nigdzie aparat rzeczywiście Polskiego Państwa Podziemnego - od spraw wewnętrznych, poprzez tajną oświatę i kulturę, wymiar sprawiedliwości aż po komórki przygotowujące akty legislacyjne dla przyszłego niepodległego państwa.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wyraża szczególną wdzięczność i szacunek twórcom, ofiarnym działaczom podziemnych struktur Państwa Polskiego, a także tym wszystkim, którzy w wyjątkowo trudnych warunkach, z narażeniem własnego życia walczyli o niepodległość Ojczyzny.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, pamiętając o ich poświęceniu, walce i umiłowaniu Ojczyzny, ustanawia dzień 27 września - Dniem Podziemnego Państwa Polskiego.

Odręczne pismo Obyw. Prezydenta O d p i s


Do
Jego Eminencji
Księcia Kardynała
w Krakowie

W odpowiedzi na pismo Jego Eminencji z dnia 11.XI r.b., które, niestety, zostało mi nadesłane dopiero wraz z aktami sprawy przez Najwyższy Sąd Wojskowy przed kilku dniami - pragnę powiadomić Jego Eminencję, że czyniąc zadość zajętemu przez Księcia Kardynała stanowisku, skorzystałem z przysługującego mi prawa łaski w stosunku do Mirosława Ostromęckiego oraz - w konsekwencji - w stosunku do dwojga jemu podwładnych współskazanych.


Decyzję tę powziąłem wbrew dość kategorycznej i jednomyślnej opinii przedstawionej mi przez Najwyższy Sąd Wojskowy - pragnąc uwzględnić pobudki, którymi Jego Eminencja Książe Kardynał kierował się, apelując do mnie w tej sprawie.


Z tego też względu pozwalam sobie skorzystać z okazji, aby zwrócić uwagę jego Eminencji na pewne aspekty społeczne i moralne, wiążące się z tego rodzaju sprawami, których wiele obecnie znalazło się przed wymiarem sprawiedliwości - tym bardziej, że w liście Księcia Kardynała wyczuwam również bardziej ogólne ustosunkowanie się do tego niewątpliwie bolesnego zagadnienia.


Bardzo wnikliwie i w ciągu wielu godzin badałem wielotomowe materiały sprawy ostromęckiego i z żalem muszę stwierdzić, że Książe Kardynał opacznie został poinformowany zarówno o charakterze przestępstw i rozmiarach zbrodni, jakie sprawa ta w sobie zawiera, jak też i o sylwetce moralnej głównego oskarżonego i jego współtowarzyszy.

Do
Ministra Bezpieczeństwa Publicznego
Gen. R a d k i e w i c z  Stanisława
w miejscu.

R A P O R T

W sprawie wyroku na Ostromęckiego i innych melduję, co następuje:
I. Jest poza sporem, iż Ostromęcki zajmował stanowisko kierownicze w "O.P." i "NSZ". Jako kierownik obszaru "Wschód" przez dłuższy okres czasu przeprowadzał linię O.P. i NSZ, szczególnie na terenie Białostocczyzny i Lubelszczyzny, gdzie na skutek tej właśnie działalności padły bardzo liczne ofiary.
Ustalone zostało kierownictwo jego i rozkazodawcza rola przy mordowaniu działaczy demokratycznych, dokonywanie zamachów na nasze urzędy etc. Jeśli do tego dodamy, iż był on jednym z najbliższych współpracowników gen. Boguckiego i słynnego szpiega Sobocińskiego, - to nie ma wątpliwości, iż wymiar najwyższej kary jest słuszny.
Fakt uratowania kilku żydów podczas okupacji nie może decydować tam, gdzie wchodzą w grę setki trupów (polaków i żydów) na naszych ziemiach wschodnich. "Dodatkie walory", o których mowa w opinii, jak również w prośbie kardynała Sapiehy nie uzewnętrzniały się w jego działalności.

CURIA METROPOLITANA
CRACOVIENSIS.
Kraków, dnia 11.XI.1946.
Nr. ......... Do
Obywatela Prezydenta Krajowej Rady Narodowej
w Warszawie


Powodowany prośbą żony i w imieniu nieletnich dzieci, pozwalam sobie udać się do Obyw.Prezydenta z prośbą o ułaskawienie Mirosława Ostromęckiego, skazanego wyrokiem wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie z dnia 28 października b.r. na karę śmierci, którą ten sąd powyższy uznaje za surową.
Oskarżony nawet wedle przekonania tegoż sądu jest osobistością dodatnią, mającą wiele zalet. W czasie okupacji niemieckiej dał dowód prawości i ofiarnego patriotyzmu.
Osierocenie młodej żony i dwojga dzieci nieletnich przez takiego męża i ojca jest srogim bardzo wymiarem sprawiedliwości. Dla narodu również w tak trudnych warunkach w jakich się znajduje, pozbawienie takiego człowieka zdolnego do pracy i mającego do tego odpowiednie kwalifikacje jest niepowetowaną stratą.
Apelując więc do uczuć rodzinnych i patriotycznych Obyw. Prezydenta, łączę się z pełnym smutku i boleści podaniem żony oskarżonego, by usilnie prosić o ułaskawienie Mirosława Ostromęckiego.

Kard. Sapieha

Archiwum Akt Nowych